"Πνοές" (Video Αrt με ποιήματα ελλήνων ποιητών) / "Breathings" (video art that portrays great works of greek literature)_2015

Κωνσταντίνου Καβάφη "Ὡραῖα λουλούδια κι ἄσπρα ὡς ταίριαζαν πολὺ" / "Lovely White Flowers" C.P. Cavafy





"Lovely White Flowers" C.P. Cavafy



Ένα από τα videoart εικαστικής διάθεσης πάνω σε έργα γνωστών ποιητών, που συνθέτουν τις "Πνοές", που, από την απαγγελία ως τη σκηνοθεσία και από την οπτική ως την μουσική επένδυσή τους, αποτελούν, εξ ολοκλήρου, προσωπική κατάθεση του σκηνοθέτη Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη.

Μαζί με άλλα επτά παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο των βίντεο προβολών με τίτλο Time Lapse, στο Project Room του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, από 10 – 17 Μαΐου 2014, και «έμειναν» για την καλλιτεχνική, αισθητική αλλά και ουσιαστική συμβολή στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, αφού  έτυχαν ιδιαίτερα θερμής υποδοχής από το κοινό.

"Ὡραῖα λουλούδια κι ἄσπρα ὡς ταίριαζαν πολὺ"

Μπῆκε στὸ καφενεῖο ὅπου ἐπήγαιναν μαζύ.—
Ὁ φίλος του ἐδῶ πρὸ τριὼ μηνῶν τοῦ εἴπε,
«Δὲν ἔχουμε πεντάρα. Δύο πάμπτωχα παιδιὰ
εἴμεθα — ξεπεσμένοι στὰ κέντρα τὰ φθηνά.
Σ' τὸ λέγω φανερά, μὲ σένα δὲν μπορῶ
νὰ περπατῶ.  Ἕνας ἄλλος, μάθε το, μὲ ζητεῖ.»
Ὁ ἄλλος τοῦ εἴχε τάξει δυὸ φορεσιές, καὶ κάτι
μεταξωτὰ μαντήλια.—  Γιὰ νὰ τὸν ξαναπάρει
ἐχάλασε τὸν κόσμο, καὶ βρῆκε εἴκοσι λίρες.
Ἦλθε ξανὰ μαζὺ του γιὰ τὲς εἴκοσι λίρες•
μὰ καί, κοντὰ σ’ αὐτές,  γιὰ τὴν παληὰ φιλία,
γιὰ τὴν παληὰν αγάπη, γιὰ τὸ βαθὺ αἴσθημὰ των.—
Ὁ «ἄλλος» ἤταν ψεύτης, παληόπαιδο σωστό•
μιὰ φορεσιὰ μονάχα τοῦ εἴχε κάμει, καὶ
μὲ τὸ στανιὸ καὶ τούτην, μὲ χίλια παρακάλια.

Μὰ τώρα πιὰ δὲν θέλει μήτε τὲς φορεσιές,
καὶ μήτε διόλου τὰ μεταξωτὰ μαντήλια,
καὶ μήτε εἴκοσι λίρες, καὶ μήτε εἴκοσι γρόσια.

Τὴν Κυριακὴ τὸν θάψαν,  στὲς δέκα τὸ πρωί.
Τὴν Κυριακὴ τὸν θάψαν:  πάει ἑβδομὰς σχεδόν.

Στὴν πτωχικὴ του κάσα τοῦ ἔβαλε λουλούδια,
ὡραῖα λουλούδια κι ἄσπρα ὡς ταίριαζαν πολὺ
στὴν ἐμορφιὰ του καὶ στὰ εἴκοσι δυὸ του χρόνια.

Ὅταν τὸ βράδυ ἐπήγεν — ἔτυχε μιὰ δουλειά,
μία ἀνάγκη τοῦ ψωμιοῦ του — στὸ καφενεῖον ὅπου
ἐπήγαιναν μαζύ: μαχαίρι στὴν καρδιὰ του
τὸ μαύρο καφενεῖο ὅπου ἐπήγαιναν μαζύ.


Ludwig Van Beethoven

"Moonlight Sonata"

Νατάσσα Πουλαντζά
"Portraits, Genesis, 2006"

Αφήγηση - Μοντάζ - Σκηνοθεσία
Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης


Lovely White Flowers 

He went inside the café where they used to go together.
It was here, three months ago, that his friend had told him:
“We’re completely broke—the two of us so poor
that we’re down to sitting in the cheapest places.
I have to tell you straight out—
I can’t go around with you any more.
I want you to know, somebody else is after me.”
The “somebody else” had promised him two suits,
some silk handkerchiefs. To get his friend back,
he himself went through hell rounding up twenty pounds.
His friend came back to him for the twenty pounds—
but along with that, for their old intimacy,
their old love, for the deep feeling between them.
The “somebody else” was a liar, a real bum:
he’d ordered only one suit for his friend,
and that under pressure, after much begging.
 
But now he doesn’t want the suits any longer,
he doesn’t want the silk handkerchiefs at all,
or twenty pounds, or twenty piasters even.
 
Sunday they buried him, at ten in the morning.
Sunday they buried him, almost a week ago.
 
He laid flowers on his cheap coffin,
lovely white flowers, very much in keeping
with his beauty, his twenty-two years.
 
When he went to the café that evening—
he happened to have some vital business there—the same café
where they used to go together: it was a knife in his heart,
that dingy café where they used to go together.

(C.P. Cavafy, Collected Poems. Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard. Edited by George Savidis. Revised Edition. Princeton University Press, 1992) 

Ludwig Van Beethoven
"Moonlight Sonata"

Natassa Poulantza
"Portraits, Genesis, 2006"

Recitation - Editing - Directed by
Kyriakos Chatzimichailidis

 Επιστροφή στις "Πνοές" / Back to "Breathings"