Της Ειρήνης Αϊβαλιώτου

«Το Ξενοδοχείο η Νύχτα που πέφτει», στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά. Ένα έργο που ανεβαίνει για πρώτη φορά. Ένα έργο του διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα ποιητή και δοκιμιογράφου Νάνου Βαλαωρίτη. Μια παράσταση που σκηνοθέτησε η Λίνα Φούντογλου.

Μια θεατρική πρόταση με εξαιρετικό ενδιαφέρον που τη στηρίζουν με το ταλέντο και το νεανικό τους πάθος τέσσερα νέα παιδιά: Ο Αλέξανδρος Χούντας, η Λίνα Φούντογλου, ο Άγγελος Παππάς και η Πέννυ Σακελλαριάδη.

Μια παράσταση που αξιοποιεί τα γλωσσικά παιχνίδια του κειμένου και επιχειρεί να αναδείξει τα αδιέξοδα του ανθρώπου, ασφαλώς έχει ενδιαφέρον τόσο για τους θεατές όσο και για τους ηθοποιούς.

Τον ρόλο της Μάρθας ερμηνεύει η Πέννυ Σακελλαριάδη. Μια νέα ηθοποιός σε μια δύσκολη αποστολή. Για τον λόγο αυτό και για το θέμα αυτό συζητάμε.

Συναντηθήκαμε – μια πολύ ήσυχη ώρα – στο εκπληκτικό και φιλόξενο Foyer του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Η Πέννυ μού μίλησε για τον Δημήτρη Χορν, για τα αγαπημένα της Γιάννενα και τη λατρεμένη της θάλασσα. Φυσικά μου μίλησε και για τη Μάρθα αλλά δεν αποκάλυψε τα μυστικά της. Τέλος δεν έκρυψε το γεγονός ότι έχει …δύο συντρόφους!

«Το Ξενοδοχείο η Νύχτα που πέφτει». Η Πέννυ Σακελλαριάδη με τον Άλκη Παππά / Credits: @tzortzina_pitianoudi

Καλύτερα όμως να ακούσουμε την ίδια.

Καλησπέρα Πέννυ. Εδώ, σε αυτό τον παραμυθένιο χώρο ας ξετυλίξουμε το παραμύθι της ζωής σου. Πού γεννήθηκες, πού μεγάλωσες και τι δεν ξεχνάς από τα παιδικά σου χρόνια;

*Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στα Γιάννενα λόγω της δουλειάς του μπαμπά μου. Δεν θα ξεχάσω τις στιγμές που έβγαινα στο δρόμο για να παίξω μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς μου, η απόλυτη ελευθερία. Παίζαμε για ώρες, έπρεπε να νυχτώσει για τα καλά για να επιστρέψουμε στα σπίτια μας.

Πώς ξεκίνησες με το θέατρο; Ποια υπήρξαν τα πρώτα ερεθίσματα και οι αφορμές;

*Ψάχνω κι εγώ να καταλάβω πώς ξεκίνησα, νομίζω το πρώτο ερέθισμα ήταν σε ένα θεατρικό εργαστήρι στα Γιάννενα, ήμουν οχτώ χρονών. Θυμάμαι έπειτα πολύ έντονα να δημιουργώ ιστορίες με τους φίλους μου, μικρές παραστάσεις που τις παρουσιάζαμε στους γονείς, τους βάζαμε να πληρώνουν και εισιτήριο… Πάντοτε αισθανόμουν πολύ ασφαλής μέσα σε αυτές τις ιστορίες, μου ήταν απαραίτητες για να περνούν οι μέρες μου.

Είναι η τέχνη διαφυγή;

*Είναι και ταυτόχρονα δεν είναι, δεν μπορείς να της ξεφύγεις. Σε κάνει να θέλεις να κοιτάξεις πιο καθαρά για όσα συμβαίνουν γύρω σου και μέσα σου.

Ποια είναι η δυνατότερη παιδική σου ανάμνηση;

*Να τρέχω στην αγαπημένη μου θάλασσα στο χωριό μου και να κάνω βουτιές με τις ώρες.

Πρώτη μουσική αίσθηση;

*Νομίζω η μουσική από «Το Φάντασμα της όπερας». Σίγουρα δεν ήταν η πρώτη αλλά είναι αυτή που θυμάμαι πιο έντονα.

Πρώτοι ηθοποιοί που αγάπησες;

*Με είχε σαγηνεύσει ο Δημήτρης Χορν όταν ήμουν μικρή.

Όταν έχεις ελεύθερο χρόνο, πού πηγαίνεις;

*Ιδανικά στη θάλασσα, αλλά δεν τα καταφέρνω και πολύ… Αλλιώς στο δεύτερο μου καταφύγιο, στο σινεμά.

Ποια από τα χρόνια σου θεωρείς τα πιο ατίθασα;

*Ελπίζω αυτά που ζω τώρα!

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο;

*Να έχω ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα.

Υπάρχει ποίημα που έχεις διαβάσει και δεν ξεχνάς;

*Πολλά, αλλά ένα στο οποίο επιστρέφω ξανά και ξανά είναι η «Αντίστροφη αφιέρωση», της Μάτσης Χατζηλαζάρου

Ποιο βιβλίο διαβάζεις αυτό τον καιρό;

*Διαβάζω το «Σμιλεύοντας το χρόνο» του Αντρέι Ταρκόφσκι.

Ποια είναι η ωραιότερη ημέρα της ζωής σου ως τώρα;

*Μου έρχονται πολλές στο μυαλό, οι περισσότερες είναι πάλι κάπου κοντά στη θάλασσα ή όταν χορεύω με κόσμο.

Φέτος σε βλέπουμε στο έργο «Το Ξενοδοχείο Η Νύχτα Που Πέφτει» του Νάνου Βαλαωρίτη σε σκηνοθεσία της Λίνας Φούντογλου. Το έργο του συγγραφέα ποιους θεατές αφορά κυρίως;

*Θα έλεγα όλους. Αυτό το κείμενο αγκαλιάζει τον καθένα ξεχωριστά.

Η Πέννυ Σακελλαριάδη, ως “Μάρθα” στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη / Credits: @tzortzina_pitianoudi

Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για το χαρακτήρα που υποδύεσαι στην παράσταση;

*Η Μάρθα είναι μια νέα κοπέλα που υπερασπίζεται βαθιά ίσως και τη μοναδική αξία που έχει παραμείνει στέρεη στο ξενοδοχείο που καταρρέει. Την αγάπη, είτε είναι η αγάπη της για τον Υβ, είτε είναι η αγάπη της για όσα πρόκειται να έρθουν. Αλλά επειδή αυτή η σκέψη δεν συμπυκνώνει απόλυτα τη Μάρθα και ίσως ούτε εγώ μπορώ να τη βάλω σε λέξεις, θα έλεγα πως είναι απρόβλεπτη, πλάθει ιστορίες και βουτάει σε αυτές, πασχίζει να ξεφύγει από όσα τη φυλακίζουν.

Ένιωσες ποτέ παγιδευμένη στη ζωή σου όπως η ηρωίδα που υποδύεσαι στο «Ξενοδοχείο»;

*Κάθε μέρα, και κάθε μέρα προσπαθώ να βρω κι εγώ τρόπους να ξεφύγω. Το βρίσκω και το χάνω.

Τι ρόλο παίζει η μνήμη στην καθημερινότητά σου;

*Με στηρίζει. Βασίζομαι πολύ στις μνήμες μου, είτε γιατί μου αρέσει να ονειροπολώ και να επιστρέφω στα όμορφα και στα άσχημα που έχω αισθανθεί, είναι και η νοσταλγία καταφύγιο, είτε γιατί προσπαθώ να εξηγήσω τι μου συμβαίνει στο παρόν. Οι μνήμες μου είναι ο θησαυρός μου αλλά παγιδεύομαι συχνά σε αυτές.

Πώς αντιμετωπίζεις τα γλωσσικά παιχνίδια στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη;

*Ακόμη το ψάχνω… Κάθε παράσταση είναι και μια διαδρομή, θα έλεγα πως με βοηθάει πολύ να σκέφτομαι πως οτιδήποτε κάνω ή λέω, είναι ένα δώρο για όποιον έχω απέναντι μου, για τον παρτενέρ μου, οπότε φεύγει το βάρος του κειμένου.

Υπάρχει κάποιο θεατρικό έργο που θα ήθελες να παίξεις;

*Ναι, θα ήθελα πολύ να παίξω στον Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ.

Ποιο τραγούδι θα μπορούσε να αποτελέσει το soundtrack της ζωής σου;

*Το τραγούδι του Tim Buckley με τον τίτλο «I never asked to be your mountain».

Ποιο έργο τέχνης θα ήθελες να έχεις στην κατοχή σου;

*Κάποιο από τα έργα του Jean – Michel Basquiat.

Κλείνοντας αυτή τη συζήτηση, ας μιλήσουμε για τους συντρόφους μας στη ζωή, τα ζώα. Υπάρχει κάποιο κατοικίδιο στη ζωή σου;

*Αυτή τη στιγμή έχω συντρόφους δύο γάτες. Πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή η γάτα που μεγαλώσαμε παρέα και τη σκέφτομαι συνέχεια. Μεγάλωσα και με σκύλους, δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς ζώα, είναι πράγματι σύντροφοι.

Πέννυ χίλια ευχαριστώ για όλα όσα μας είπες. Να είσαι πάντα γερή και δυνατή.

*Κι εγώ ευχαριστώ για την όμορφη συντροφιά και συζήτηση.

***