• Ο έρωτας ένωσε όλα τα κομμάτια
• Οι εναλλαγές χρόνου, χώρου, εαυτού

Το θέατρο έχει δύο δρόμους: αυτόν της βαθιάς σιωπής και αυτόν της δυσθεώρητης φωνής. Θα διαλέξουμε, σε αυτό το κείμενο, σε αυτήν την εντύπωση που αντιστέκεται στο άρπαγμα του ήλιου, τον δεύτερο. Επιστρέφουμε στο βλέμμα που αφήσαμε πάνω στη σκηνή Ωμέγα και σαν ερασιτέχνες ντετέκτιβ παρατηρούμε ότι σε αυτόν τον χώρο, στις θέσεις και στους διαδρόμους του παρασκηνίου συνεχίζει να περπατά το σώμα του σώματος. Ναι, δεν το βλέπουμε με την ανθρώπινη, συμβατική, σαρκική του μορφή, αλλά ξέρουμε, διαπιστώνουμε, ότι τα μόρια σκόνης κινούνται, τα φώτα κρατάνε τη ζεστασιά τους και το άχρωμο πανί φροντίζει τις σκιές που κουράστηκαν και μόχθησαν για να «ντύσουν» τη μεγαλύτερη από εμάς φωνή.

Με το ρολόι στο χέρι και τους δείκτες ανιχνευτές εντοπίζουμε το αντίστοιχο «φεγγαρίσιο» και βλέπουμε τη νύχτα να κινείται ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους. Πιάνουμε τον ωροδείκτη και με μανία χαράζουμε το δέρμα μας. Τα πάντα οπισθοδρομούν, υποχωρούν και αποκαλύπτουν αυτούς που με τα χοντρά τους ρούχα και τις ομπρέλες τους κάθονται στις θέσεις τους και βλέπουν την ποιητική φωνή, αυτήν που εξηγεί και ανυψώνει την παράσταση, να τους συνοδεύει, να τους κρατά στη ροή της και να τους πηγαίνει στα άπιαστα ύψη του λόγου που με τη ματιά του «καίει» καθετί πραγματικό. Η δυσθεώρητη φωνή είναι μέσα στο «Το Ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει», στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Ο έρωτας ένωσε όλα τα κομμάτια

Η παράσταση ξεκινά και κάπου πλανιέται το πνεύμα των Ιονέσκο, Γκοντάρ, Μπουνιουέλ, Νταλί. Ναι, θέατρο του παραλόγου, «Ο τρελός Πιερό», «Ο ανδαλουσιανός σκύλος»… Και ναι, και όχι! Όχι! Είναι το κείμενο του Νάνου Βαλαωρίτη, του ποιητή, πεζογράφου, δοκιμιογράφου και θεωρητικού της λογοτεχνίας. Και ήρθε η Λίνα Φούντογλου, ποιήτρια, ηθοποιός και σκηνοθέτρια, και με τη λυρική, τολμηρή, ανυποχώρητη ματιά της έβαλε τα λόγια στη σκηνή και έφτιαξε ένα κόσμο που στην καθημερινότητα δεν τον βλέπουμε και όμως τον ζούμε και έναν που δεν ζούμε και όμως τον βλέπουμε. Είναι αυτός της αγάπης που αντιστέκεται στον κυνισμό του σήμερα και αυτός που ο ζωόμορφος άνθρωπος και το ανθρωπόμορφο ζώο παλεύουν για το ποιος θα επικρατήσει.

Το πολυσήμαντο, πυκνό και δαιδαλώδες ποιητικό έργο του Βαλαωρίτη μεταφράστηκε από τις Βασιλική Ράπτη, Αγγελική Ασπρούλη και δραματουργικά αφέθηκε στην ικανή Εύη Προύσαλη. Οι τέσσερις γυναίκες μπήκαν στον κόσμο του ποιητή και φώτισαν τα σημεία που το παράλογο, το σουρεαλιστικό υψώνει τη δυσθεώρητη φωνή του πάνω στο ρεαλιστικό. Τα μάτια έβλεπαν αυτό που οι αισθήσεις έψαχναν και «πατούσαν» πάνω στις γερές βάσεις του έρωτα δύο νέων ανθρώπων. Ο έρωτας είναι τα πάντα και αυτός ένωσε όλα τα κομμάτια του έργου.

Οι εναλλαγές χρόνου, χώρου, εαυτού

Η υπόθεση είναι απλή και γι’ αυτό σημαντική και σπουδαία. Ένας παράξενος ξενοδόχος υποδέχεται σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που δεν έχει φως, ούτε παράθυρο, ούτε θέρμανση, ένα νεαρό ζευγάρι. Τους συμβουλεύει να μιλούν χαμηλόφωνα και φεύγοντας, κλειδώνει την πόρτα. Το κτίριο καταρρέει, σταδιακά γκρεμίζεται. Τους έχουν άραγε παγιδεύσει; Σε αυτό το έργο, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και με αυτό πορεύονται οι πρωταγωνιστές και η αφηγηματική δράση. Οι Πέννυ Σακελλαριάδη, Άγγελος Παππάς, (το ζευγάρι), αναμετριούνται με τις ασταμάτητες εναλλαγές του χρόνου, του χώρου και του εαυτού. Η σκηνοθετική καθοδήγηση του έχει κάνει να χορεύουν και να παλεύουν με το σκηνικό (Σκηνογραφική Επιμέλεια: Τάσος Κονταξής), με το δωμάτιο του ξενοδοχείο που φαίνεται να υπάρχει στο τώρα και στο άγνωστο αύριο, μόνο του, στερεωμένο στον ουρανό και στα έγκατα της γης. Οι φωτισμοί (Λάμπρος Παπούλιας) «χαϊδεύουν» τους δύο νέους που κινούνται (Επιμέλεια Κίνησης: Βρισηίδα Σολωμού) με χάρη και αποφασιστικότητα ανάμεσα στις ρωγμές και τα ξέφωτα του κειμένου. Και έπειτα είναι οι ρόλοι του ξενοδόχου, δηλαδή του Αλέξανδρου Χούντα και της Λίνας Φούντογλου, δηλαδή η αλήθεια κα το ψέμα μέσα στην αλήθεια και το ψέμα. Η μικρή, σχετικά, χρονικά παρουσία τους κρατά τη θέση του απίθανου και του πιθανού απέναντι στη μοναδικότητα του έρωτα που όλα τα φτιάχνει ξανά.
«Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει» είναι παράσταση που αναδεικνύει ένα πολύ απαιτητικό κείμενο. Το ποιητικό ύφος και η ποιητική δράση πρέπει να ορίσει τη σκηνική δράση και αυτό ακριβώς πετυχαίνει η σκηνοθεσία της Φούντογλου και η ερμηνεία των ηθοποιών. Απαιτείται λίγος χρόνος ακόμα για να συμπορευτούν τέλεια η ποιητική με τη θεατρική συνθήκη, οι αθέατοι κόσμοι του χαρτιού με αυτούς της σκηνής. Αξίζει να δείτε αυτή την προσπάθεια για την τόλμη των συντελεστών και την ομορφιά των λόγων.

INFO

Νάνος Βαλαωρίτης

«Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει» [έως 1/3]

Στο «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά» [σκηνή Ωμέγα]

Διάρκεια: 85 λεπτά

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμ.-Σάβ. 8.30 μ.μ., Κυρ. 7 μ.μ.

Εισιτήρια: ΕΔΩ

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Λίνα Φούντογλου
Παραγωγή: t-shOrt - Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης
Μετάφραση: Βασιλική Ράπτη, Αγγελική Ασπρούλη
Δραματουργία Παράστασης: Εύη Προύσαλη
Μουσική Σύνθεση: Ιωάννης Βουδούρης
Σκηνογραφική Επιμέλεια: Τάσος Κονταξής
Σχεδιασμός Φωτισμών: Λάμπρος Παπούλιας
Επιμέλεια Κίνησης: Βρισηίδα Σολωμού
Φωτογραφίες Παράστασης - Trailer: Τζωρτζίνα Πιτιανούδη
Φωτογραφίες Προώθησης: Ελένη Σπαθή
Κοστούμια: ChrisP
3D Κατασκευή: Γιώργος Αρώνης
Σχεδιασμός Αφίσας: Creatures Creative Studio

Ερμηνεύουν:

Άγγελος Παππάς

Πέννυ Σακελλαριάδη

Λίνα Φούντογλου

Αλέξανδρος Χούντας